As silenciadas

As silenciadas", guerrilleiras galegas

25 de novembro, día contra a VIOLENCIA DE XÉNERO

O patriarcado, por Teresa Barro

O patriarcado é 

un sistema autoritario que estabelece desigualdade e xerarquía nata. Ora, mesmo porque é un sistema, pódese estudar, ver cáles son as columnas que o sosteñen e botalas abaixo. ler o artigo

Un pesadelo que non cesa: o terrorismo machista

MANIFESTO DE FIGA

Feministas Independentes Galegas, (FIGA) quere expoñer a súa indignación ante os criterios adoptados polo Goberno, Institucións políticas, Partidos, Asociacións e demais compoñentes políticos e sociais, ante a declaración do cese da violencia etarra.

Puidemos ler e escoitar declaracións deste tipo:

É o fin dunha vida incerta, insegura.

Nace un novo tempo político.

Punto final do pesadelo

Cese da violencia que foi a aspiración da sociedade española durante décadas.

A democracia termina por triunfar sobre os fanáticos que sementaron o terror.

Non haberá un guarda civil, un político, un empresario, un obreiro... máis, asasinado.

Agora é o momento da esperanza e da memoria.

A metade da humanidade, as mulleres, que SOMOS HUMANAS, aínda que non sexamos consideradas coma tal, ao ler e escoitar declaracións deste tipo, sentímonos desfechadas e ofendidas. Ignoran as autoridades o peor flaxelo que padece esta sociedade, a persecución, a dor, o sufrimento das mulleres. Non teñen en conta o número de mulleres asasinadas acotío polos seus esposos ou compañeiros. Prescinden das criaturas asasinadas polos propios pais ou padrastos, para vingarse das nais.

De que democracia ousan falar?

As víctimas de ETA, mereceron grandes pompas fúnebres, e mesmo leis que os amparen e perpetúen a súa dor.

As víctimas do terrorismo patriarcal, só merecen UN MINUTO DE SILENCIO diante dos seus respectivos concellos. Despois, o seu nome pasa ao anonimato.

Son víctimas do poder masculino, do dominio que, en maior ou menor medida, exercen todos os homes sobre as SÚAS mulleres. Estes criminais non pertencen a unha organización armada nin a un ideario particular; pertencen a un sistema universal chamado patriarcado, un comportamento que se sucede desde os primates aos homes actuais, e que se foi adaptando a todos os sistemas e épocas, favorecido polas relixións, os sistemas reaccionarios e os beneficios e privilexios que obteñen del todos e cada un dos homes.

Paréceme escoitar as protestas: non todos os homes se comportan así! Certo. Non o fan. Algúns porque son pacíficos e conciliadores; algúns porque se solidarizan coas compañeiras. Pero, en xeral, débese á necesaria complementariedade:

Frente á dominación é precisa a submisión.

A supervivencia, o instinto de conservación das mulleres levounas a agacharse, tras dos burkas ou tras un “hai que sabelo levar”. Cando as esposas- esposadas se rebelan, se enfrontan ou pensan en fuxir, acostuma saír a fera patriarcal instalada no sistema límbico dos cerebros masculinos.

Como é posible que homes amantes da liberdade, da xustiza, da solidariedade humana, diríamos, non se alporicen ante tanto crime contras mulleres e só consideren as víctimas masculinas e públicas?

Mellor que falar de perversión e misoxinia deliberadas, será constatar a CEGUEIRA. Resulta que as mulleres paren homes incapacitados para ver, para considerar persoas e cidadás ás mulleres, mesmo se viven, se alimentan, gozan, se empoderan, reciclan e perpetúan, grazas a elas. Así é. Non as ven. Por iso, cando as violan, maltratan e asasinan, non as contan, nin as reputan nin as respectan.

A división, unha liña sempre imprecisa, entre dereitas e esquerdas, neste caso non conta en absoluto.

Desde o ano 2003 temos estatísticas do número de crimes cometidos contra as mulleres, no núcleo sentimental, na sacrosanta familia, no espacio do amor e do apoio mutuo.

Desde o ano 2003 ETA matou 16 persoas. No mesmo período foron recoñecidas como asasinadas con diferentes métodos 617 mulleres. Desde que ETA cometeu o 1º atentado, o machismo acabou coa vida de 3.060 mulleres, contando a unha media de 60 por ano.

Sigan facendo contas. Saian de España a Europa, EEUU, Canadá, os países “democráticos”. Recorran despois Asia e América do Sur. Intérnense no inferno feminino africano e sumen. Sintan como se lles quebra a calculadora, como as cifras gritan e desbordan o contable, o concibible. Despois disto, se afirman que as mulleres somos humanas, digan se poden durmir tranquilamente.

Poderán. Xa verán como non falan desta masacre nos mitins electorais.

FIGA

ETA pode pedir perdón ás súas víctimas. É un número asumible.

Subvencións da Xunta para o integrismo católico

Información da revista ANDAINA:

O PP reparte o dinheiro público do departamento de Igualdade entre entidades integristas católicas

Publicado o Outubro 19, 2011 por revista andaina

Do Diario Liberdade extraida da info do noso blogue

“Rebaño de María”, “Sí a la vida”, “Red Madre”, “Siervas de la Pasión”, “Betania de Jesús Nazareno”, “Ayuda a la Vida”… som algumhas das entidades extremistas que recebem neste ano o dinheiro público galego destinado à Igualdade.

A quantidade total repartida pola Conselharia da Presidência, Administraçons Públicas e Igualdade, em maos do PP, é de 916.000,00 euros, que som distribuídos nas entre um bom número de entidades amigas, algumhas ligadas à extrema-direita anti-abortista e dependentes do Vaticano ou, no mínimo, abertamente confessionais. Bastante visível em boa parte das organizaçons premiadas é o seu papel de reforço de linhas de trabalho social antifeministas e patriarcais, sendo que algumha delas até pode estar envolvida em atividades ilegais.

‘Rebaño de María’, organizaçom católica investigada por adopçons ilegais, entre as subsidiadas

De facto, entre as entidades subisidiadas estám as “Hermanas Terciarias Franciscanas del Rebaño de María”, que estám a ser investigadas por suposto envolvimento em adopçons ilegais em Lugo, dentro da “Operaçom Carioca” contra a prostituiçom e a entrega ilegal de bebés. Lembremos que essa operaçom destapou um escándalo de prostuiçom e corrupçom com altos comandos da Guarda Civil acusados.

A residência “Hogar Madre Encarnación”, propriedade do tal “Rebaño de María” situada na cidade das muralhas, e que se dedica ao acolhimento de mulheres grávidas, pode ter cometido irregularidades em processos de entrega de bebés geridos pola própria Junta da Galiza. Nada disso impediu que agora a Junta da Galiza tenha aprovado entregar 18 mil euros ao “Rebaño de María”... ler máis

DOGA, luns 17 de outubro de 2011

o machismo mata

http://feministasindependentesgalegas.blogspot.com/p/convocatorias.html

CARTA AO CONSELLO MUNICIPAL DA MULLER

Queridas amigas e compañeiras feministas: Recibín unha alegría cando souben que no Consello Municipal da Muller do Concello de Vigo, me propuxerades para formar parte da Real Academia Galega. Dixen xa daquela que o voso recoñecemento era máis importante para min que o ingreso nesa alta Institución. Ademais vos afanaches para conseguir moitos apoios, comezando polo concello da miña cidade, que tanto me gorentou, e outros concellos, asociacións e persoas galegas a quen lle debo recoñecemento...
http://feministasindependentesgalegas.blogspot.com/p/asunto-academia.html

80 anos de parabéns a Clara Campoamor

Cúmprense oitenta anos desde aquela xornada na que a deputada do Partido Radical, Clara Campoamor, conseguiu vencer as reticencias de varóns das Cortes Republicanas (da dereita e da esquerda, incluso do seu partido) para permitir ás mulleres españolas o acceso ao sufraxio activo. Foron longas negociacións, traicións e plantes como o da súa única semellante, a socialista Victoria Kent, que desconfiaba da independencia de criterio das mulleres, dominadas pola igrexa. 
Neste aniversario gabámonos da valentía de Clara Campoamor co seu taxante e innegociable: "unha muller, un voto". Unha aposición semellante, claro que só no aspecto gramatical, saía estes días da boca do Ministro de Xustiza, Francisco Caamaño -"un home, un cargo"-, en relación á acumulación de cargos públicos de polític@s do PSOE. Pero o máis grave do asunto non é a expresión, xa de por si excluínte e trasnoitada, senón o silencio e a falta de réplica das mulleres  e os homes do seu partido, sobre todo dos que presumen de feministas nos mitins. Alí si que repiten ata a o empalago aquilo de "compañeiras, compañeiros, mozos e mozas..." Que pasaría se Caamaño trocase o xénero: "unha muller, un cargo"? Probablemente sairían como feras todos eles e, o peor, elas, tamén indignadas polo lapso. Pero non é doado confundirse a prol do sector marxinado.
Desde a óptica feminista a docilidade coa que aceptamos ser obviadas, soa a renuncio, a baixada da garda ideolóxica; unha especie de insensibilidade ante a "norma excluínte", que se nos pode vir enriba como castelo de naipes, cando máis seriamente deberíamos apuntalar os nosos dereitos. 

Crimes de Estado

Carta aberta a Amnistía Internacional

Comparto a vosa dor por Davis pero gustaríame que compartírades a mesma dor por cada muller que asasina a parella día día ou semana a semana. A "normalidade" fai que non merezan a mesma importancia que un preso no 
corredor da morte. Pensade que esas mulleres viven en situacións peores, que o seu corredor da morte está inzado de ofensas, de menosprezo, de traballo excesivo, de depresión. De querer escapar espéralle a morte. Ás 
veces, só porque si. Porque quen manda, manda. Estas vítimas, asasinadas normalmente no "privado" só merecen Un Minuto de Silencio ás portas do respectivo Concello. Non merecen a vosa piedade nin a vosa atención? Con afecto, MXQ

O ERRO INFINITO

María Xosé Queizán

Continúo pensando que as insólitas revolucións que se están levando a cabo nos países árabes son os sucesos históricos máis relevantes do inicio do s.XXI. E digo inicio porque os cambios, desde o descubrimento do motor, estiveron marcados pola velocidade, e desde internet, abriron os espacios nunha internacional feita realidade.

            Mesmo así, os avances conviven con reductos reaccionarios. Mentres Túnez, Exipto, agora Libia e mañá, esperemos, Siria e outros, se liberan dos dictadores medievais, crueis e coránicos, para iniciar unha vía democrática e laica, permanecen masas islamistas, onde domina a parte irracional e primitiva do cerebro, que devecen por matar infieis, como fixeron os cristiáns con eles na época medieval.

            Sempre hai supremas organizacións, como Al Qaeda, ou outrora a Igrexa Católica, que se benefician da súa influencia dogmática, e premian as masacres da alienación co perdón dos pecados e un lugar preferente no ceo. Así rescatan persoas Purificadas ( ás mulleres, mira por onde!, permíteselles a entrada na corte de suicidas que cometerán atentados inmolándose) para os actos terroristas. En España, onde campan ás súas anchas e toman as rúas para orar, nunha postura abondo irreverente, foron adoutrinad@s unha manchea de mentes portadoras de odio relixioso.

            Por moi paradoxal que pareza, é máis doado acabar cun dictador e as súas armas bélicas, que coa reprodución ideolóxica da fe e os dogmas relixiosos tradicionais. Isto me leva a pensar que logo escoitaremos críticas sobre a permanencia de certos costumes ou o uso do velo feminino, nos países árabes que fixeron o cambio democrático. Serán de persoas que ven a palla no ollo alleo e ignoran a trabe no propio. Despois de 37 anos da morte do noso dictador, e durante 36 anos de “democracia”, aínda non conseguimos que os gobernos, con varias lexislaturas de ideoloxía socialista, acabaran co vergonzoso Concordato co Vaticano que permite recibir o Papa con honores de xefe de Estado e diñeiro público.

En Vigo, e non ha ser unha excepción, mantense desde hai 50 anos, a pesar das múltiples reclamacións de certa cidadanía,  a Cruz dos Caídos, frente por frente dun goberno municipal socialista. Mentres España non sexa un estado laico, non será democrático. Aínda nos van adiantar as Constitucións das novas democracias árabes.

            Aspiramos a unha democracia real, a un ensino eficiente e xeral que incremente os coñecementos da cidadanía, non só para servir no mercado capitalista, senón para acabar con mitos e teas de araña fanáticas, e abrir as mentes a espacios libres e gratificantes. Dixo Bertolt Brecht: A causa principal da pobreza cognoscitiva é a riqueza imaxinaria. O principal obxectivo do coñecemento non consiste en abrir a porta da sabedoría infinita, senón en poñer coto ao erro infinito. 

Aforro real xa

Algunhas propostas de aforro das administracións públicas:


http://www.d-3.info/foros/eliminacion-del-senado-t352.html#p2353

Guerra á liberdade de eleción

A Xunta saca un plan para que “chegue a termo” o embarazo, contando co apoio loxístico colectivos como Red Madre ou Cáritas Diocesana (informa O Xornal)

Presentación do Libro homenaxe a María Xosé Queizán

Presa por conducir

http://www.es.amnesty.org/actua/acciones/arabia-saudi-manal-al-sharif/?origen=manal_may11mail

Manal al Sharif es asesora de seguridad informática y tiene 32 años. El 21 de mayo conducía un coche en compañía de su hermano, Muhammad al Sharif, cuando unos agentes de tráfico les dieron el alto. Inmediatamente les detuvieron aunque a las pocas horas fueron liberados tras hacerles firmar unas declaraciones en las que se comprometían a que Manal al Sharif no volvería a conducir en Arabia Saudí. En la madrugada del día siguiente los dos fueron detenidos de nuevo e interrogados: Muhammad quedó libre pero Manal fue trasladada a una prisión de mujeres de Dammanm, donde permanece recluida. Manal participaba en la campaña “Women 2 Drive” (Mujeres al volante) contra la prohibición de  que las mujeres conduzcan en Arabia Saudí. Se trata de una campaña pacífica en la cual las mujeres se graban conduciendo y hacen públicas en la web las imágenes. Manal había subido a YouTube un vídeo de este tipo.  

Las mujeres de Arabia Saudí se enfrentan a una severa discriminación tanto en la ley como en la práctica. Se les niega el derecho al voto, y deben obtener el permiso de un tutor varón para poder viajar, realizar un trabajo remunerado, cursar estudios superiores o casarse. La violencia de género es, según se cree, generalizada.

Firma esta carta demandando la liberad de Manal al Sharif, considerada por Amnistía Internacional como presa de conciencia, detenida por cuestionar leyes y políticas discriminatorias.

¡Actúa! http://www.es.amnesty.org/actua/acciones/arabia-saudi-manal-al-sharif/?origen=manal_may11mail